მოხუცი ცოლი თავშესაფარში წაიყვანა, ფიქრობთ მოიშორა? არადა ყოველდღე აკითხავს

ამბავი, რომელიც ქვემოთ მოგვყავს, მარტივია, მაგრამ სულში ჩამიჯდება. ის გვახსენებს, რომ ნამდვილი სიყვარული პასუხს, დაფასებას ან გახსენებას არ ითხოვს. ის უბრალოდ არსებობს და ყოველ დილით კარის გამოღებით ვლინდება.

ყოველდღიური სტუმრობა

ეს მოხუცი კაცი 80 წლისაა. ყოველ დილით მიაქვს საუზმე და თავისი ხელით აჭმევს მეუღლეს, რომელიც მოხუცთა სახლში ცხოვრობს. ერთ დღეს მას შეეკითხნენ:

• კითხვა: რატომ არის თქვენი მეუღლე მოხუცთა სახლში?
• პასუხი: ალცჰაიმერით არის დაავადებული და ვერ შევძელი მისი მარტო მოვლა. გარდა ამისა, იმდენი თანხა არ მაქვს, რომ მეც მასთან ერთად ვიცხოვრო მოხუცთა სახლში.

ის, რაც მეხსიერებას გადაარჩენს

საუბარი გაგრძელდა და მოჰყვა კიდევ ერთი კითხვა:

• კითხვა: თქვენი მეუღლე ინერვიულებს ყოველ დილით, რომ არ მოხვიდეთ და საუზმე არ მოუტანოთ?
• პასუხი: მას აღარაფერი ახსოვს. ისიც კი აღარ ახსოვს, მე ვინა ვარ. უკვე ხუთი წელია, რაც ვეღარ მცნობს.

შეეკითხნენ კვლავ: რა საოცარია, მიუხედავად იმისა, რომ ვეღარ გცნობთ, თქვენ ყოველ დილით აქა ხართ. მოხუცმა სევდიანად გაიღიმა, თვალებში ჩახედა და უთხრა:

- რეკლამა -

სამწუხაროდ, მას არ ახსოვს, მე ვინა ვარ, მაგრამ მე ხომ მახსოვს, ის ვინ არის.

რას გვასწავლის ეს ამბავი

ეს მოკლე ამბავი სიყვარულის ყველაზე ღრმა განმარტებაა. ჩვეულებრივ, ადამიანები ურთიერთობებში ელიან გამოხმაურებას, მადლიერებას, ან თუნდაც უბრალო ამოცნობას. ეს კაცი კი ამ ყველაფრის გარეშე ყოველ დილით ადგება და გზას გაუდგება, რადგან მისთვის მნიშვნელოვანი არ არის, ახსოვს თუ არა მეუღლეს ის. მისთვის მნიშვნელოვანია, რომ ის ახსოვს, ვინ არის მეუღლე და რა ნიშნავს მისი გვერდით ყოფნა.

ასეთი სიყვარული პირობებს არ სვამს. ის არ ელოდება ჯილდოს. ის უბრალოდ ზრუნავს, რადგან ზრუნვა სიყვარულის ბუნებრივი გამოხატულებაა.

დასკვნა

ეს ამბავი გვახსენებს, რომ ყველაზე დიდი სიყვარული ხშირად ყველაზე მარტივ ჟესტებში ვლინდება: ყოველდღიურ სტუმრობაში, ხელით გამართულ საუზმეში, სევდიან, მაგრამ ნათელ ღიმილში. ეს კაცი სიყვარულის ისეთ სახეს გვიჩვენებს, რომელიც მეხსიერებას, დროს და დაავადებას სძლევს.