დიახ, მე სოფლელი ვარ და ამით ვამაყობ — რატომ უნდა დამცინოს ვინმემ?

სოციალური ქსელის ერთ-ერთ ჯგუფში გამოქვეყნდა პოსტი, რომელმაც ბევრი ადამიანის ყურადღება მიიქცია. ავტორი გულახდილად საუბრობს სოფლელობაზე, შრომაზე და იმ უსამართლო დამცინავ დამოკიდებულებაზე, რომელსაც ხშირად ხვდება საზოგადოებაში. ქვემოთ მოცემულია ეს პოსტი უცვლელად.

პოსტი, რომელიც გულიდან ამოვარდა

“მე სოფლელი ვარ! მე ვაკეთებ იმას, რაც მინდა. არასდროს არ დავინტერესდები იმით, თუ საზოგადოება რას იტყვის ჩემზე, იმიტომ რომ ჩემი ცხოვრება მე მეკუთვნის და არა სხვას. ვფიქრობ, რომ სახლის დალაგება და საჭმლის მომზადება სათაკილო არ უნდა იყოს და ეს ყველა ჩემი ასაკის გოგომ უნდა იცოდეს. მშობელი დიდ როლს თამაშობს ამ საკითხში — ის მაგალითია.

სკოლისა და სტუდენტობის დროს მთელ არდადეგებს სოფელში ვატარებდი. ძროხაც მომიწველია და მოვწველი კიდეც. ძალიან მიყვარს სოფლის საქმე — მანდარინის კრეფა, ბალახის მოჭრა და ასე შემდეგ. ეს ბედნიერებას მანიჭებს. მიყვარს სოფელი და სოფლის ხალხიც.

არასდროს არ მივცემ თავს იმის უფლებას, რომ ვინმეზე რაიმით მეტი გამოვჩნდე. შეიძლება კარგად ვიცვამდე, კარგად გამოვიყურებოდე და არაფერი დავიკლო ჩემ თავზე, მაგრამ იმას ვერ შევცვლი, საიდანაც მოვდივარ. ამიტომ მეამაყება კიდეც. არ არის სასაცილო, ვინ როგორ საუბრობს. შენ შენი ადამიანობა და ზრდილობა გაგაჩნდეს. ნუ დასცინებ — შეგიძლია დაეხმარე, არ შეგიძლია, მაშ ენას კბილი დააჭირე!”

- რეკლამა -

სოფელი და მიწა — სიამაყის წყარო

მთავარ ფოტოზე არის ქალი, რომელიც რთული გრაფიკის მქონე სამსახურიდან წამოვიდა სოფელში და ვენახში დაიწყო მუშაობა. მისი ამბავი ბევრს ახლობელია. ხშირად ვფიქრობთ, რომ ქალაქური ცხოვრება და კაბინეტური სამუშაო უფრო “პრესტიჟულია”, თუმცა სოფლური შრომა და მიწასთან სიახლოვე ადამიანს ისეთ სიმდიდრეს ანიჭებს, რასაც ვერცერთი თანამდებობა ვერ შეცვლის.

არ არის აუცილებელი ყველამ მივატოვოთ ჩვენი საყვარელი ადგილი და მოვშორდეთ მიწას. მიწაზე ძვირფასი არაფერი გაგვაჩნია. “შენ მიწას ამუშავებ, მე კი ქალაქში კაბინეტში ვმუშაობ” — ასეთი დამცინავი შეპირისპირება მიუღებელია და ადამიანის ღირსებას ლახავს.

• სოფლური შრომა — მიწის დამუშავება, მოსავლის კრეფა, პირუტყვის მოვლა — პატივისცემის ღირსია.
• ოჯახური ტრადიციები და სოფლის ყოფა ადამიანს ფესვებს უნარჩუნებს.
• ადამიანის ღირებულება არ განისაზღვრება იმით, სად იზრდებოდა ან როგორ საუბრობს.
• დახმარება ან სიჩუმე — ეს ორი ღირსეული გზა არსებობს. დაცინვა არცერთს არ ეკუთვნის.

რატომ ვერ ვიტანთ სხვისი გამორჩეულობის პატივისცემას

დაცინვა ხშირად უუნარობიდან მოდის — უუნარობა, დავინახოთ სხვისი ცხოვრების ღირებულება. ადამიანი, რომელიც სოფელში იზრდებოდა, ბუნებრივ გარემოსთან სიახლოვის გამო ხშირად გაცილებით ჯანსაღად და ძლიერად იზრდება, ვიდრე ქალაქში. თუმცა ეს ხელს არ უშლის გარშემომყოფებს, სარკაზმი გამოიყენონ.

პრობლემა კი ღრმად სოციალურია. საზოგადოება გარკვეული სტერეოტიპების საფუძველზე ქმნის “სასარცხვინო” და “სათაკილო” კატეგორიებს, რომელთაც ვინმე ოდესღაც მოიგონა და ახლა ერთი თაობიდან მეორეს გადაეცემა. მშობლების როლი ამ ჯაჭვის გაწყვეტაში განსაკუთრებულია — ბავშვი, რომელსაც ასწავლიან სხვის შრომის პატივისცემას, ნაკლებად გახდება მომავალი დამცინავი.

ისიც აღსანიშნავია, რომ ფიზიკური შრომა ორგანიზმს ამრავლებ სიკეთეს — სოფლად მოღვაწე ადამიანი მოძრაობს, სუფთა ჰაერს სუნთქავს და ბუნებასთან ჰარმონიაში ცხოვრობს. ეს ფუფუნება ყველას არ ეღირსება.

- რეკლამა -

დასკვნა

სოფლიდან წამოსვლა სასაცილო არ არის. სოფლელობა სათაკილო არ არის. ყველა ადამიანი, მიუხედავად წარმომავლობისა, ლაპარაკის მანერისა თუ პროფესიისა, თანაბარ პატივისცემას იმსახურებს. ამ პოსტის ავტორი სწორს ამბობს — თუ ვერ ეხმარები, მაშ ენას კბილი დააჭირე. ეს ყველაზე ადვილი და ყველაზე ადამიანური რამ არის.